Opowieść o Roszpunce to jedna z najpiękniejszych baśni Braci Grimm. Znajduje się ona w ich słynnym zbiorze "Baśni", który przez lata zachwyca czytelników na całym świecie. Ta historia uczy nas o odwadze, miłości i nadziei, nawet w najtrudniejszych sytuacjach. Jest to doskonały przykład klasycznej baśni, pełnej magii i morału.
Baśń zaczyna się od historii młodej pary, która bardzo pragnęła mieć dziecko. Niestety, ich marzenie było trudne do spełnienia. Pewnego dnia kobieta, patrząc przez okno na piękny ogród sąsiadki, zobaczyła tam kępę niezwykłych warzyw. Były to liście roszpunki, które wyglądały niezwykle apetycznie.
Kobieta poczuła ogromną ochotę na zjedzenie tych liści. Jej mąż, widząc jej cierpienie, postanowił zdobyć je dla niej. Zrobił to, skradając się do ogrodu czarownicy, która mieszkała obok. Niestety, czarownica przyłapała go i postawiła mu ultimatum.
Must Read
Czarownica zgodziła się oddać mu roszpunkę, ale pod jednym warunkiem. Kiedy ich dziecko przyjdzie na świat, będzie należeć do niej. Zrozpaczony mężczyzna zgodził się na ten straszny pakt, aby uspokoić swoją żonę.
Gdy urodziła się dziewczynka, czarownica odebrała ją rodzicom. Nadała jej imię Roszpunka, na cześć warzywa, które było przyczyną jej losu. Czarownica wychowała Roszpunkę w odosobnieniu, w wysokiej wieży bez drzwi i schodów. Jedynym sposobem, aby wejść do wieży, były długie, złote włosy Roszpunki.
Czarownica, nazywana przez Roszpunkę matką, wołała: "Roszpunko, Roszpunko, spuść swe włosy!". Wtedy Roszpunka spuszczała swoje cudownie długie włosy, a czarownica po nich wchodziła do wieży. Roszpunka rosła, a jej włosy stawały się coraz dłuższe i piękniejsze. Była bardzo piękna i miała cudowny głos.
Pewnego dnia, przechodzący obok książę usłyszał śpiew Roszpunki. Był on tak piękny, że postanowił dowiedzieć się, kto tak cudownie śpiewa. Obserwował wieżę i usłyszał zaklęcie czarownicy. Książę postanowił spróbować sam.
Gdy czarownica odeszła, książę zawołał: "Roszpunko, Roszpunko, spuść swe włosy!". Roszpunka, nie wiedząc, że to nie jej matka, spuściła włosy. Książę wszedł do wieży i zobaczył Roszpunkę. Był nią oczarowany.
Książę i Roszpunka zakochali się w sobie. Spotykali się potajemnie. Roszpunka powoli przygotowywała dla nich sposób ucieczki. Prosiła czarownicę o przyniesienie jedwabnej nici, z której miała zamiar utkać drabinę.
Jednak czarownica odkryła ich sekret. Wpadła w gniew i obcięła Roszpunce długie, złote włosy. Następnie wygnała ją na pustynię. Księcia, który przybył po raz kolejny, czarownica oszukała, mówiąc, że Roszpunki już tam nie ma. Z rozpaczy książę oślepł.
Los jednak uśmiechnął się do nich. Książę, błądząc po świecie, dotarł na pustynię, gdzie żyła Roszpunka. Usłyszał jej śpiew i odnalazł ją. Roszpunka zobaczyła go i ze szczęścia zalała się łzami. Jej łzy spadły na oczy księcia i przywróciły mu wzrok.
W końcu Roszpunka i książę mogli być razem. Wrócili do jego królestwa i żyli długo i szczęśliwie. Historia ta pokazuje, że nawet po wielu trudnościach i cierpieniu, miłość i odwaga mogą doprowadzić do szczęśliwego zakończenia.
