Mit o Demeter i Korze, to jedna z najważniejszych opowieści greckiej mitologii. Mówi o miłości matki i córki, stracie i odzyskaniu. Wyobraźmy sobie, że to jak historia słonecznika, który zawsze podąża za słońcem - Demeter, matka, jest jak słońce, a Kora, córka, jak słonecznik.
Demeter, bogini urodzaju i rolnictwa, kochała swoją córkę Korę (zwaną później Persefoną) nad życie. Wyobraź sobie ogród pełen kwiatów, które nigdy nie więdną. To tak wyglądało życie Kory u boku Demeter. Zawsze radość i obfitość. Była beztroska i otoczona opieką.
Pewnego dnia, podczas zabawy na łące, Kora została porwana przez Hadesa, władcę podziemi. Wyobraź sobie nagłe zaćmienie słońca. Wszystko zrobiło się ciemne i przerażające. Hades, zakochany w Korze, uprowadził ją do swojego królestwa, aby uczynić ją swoją królową. To tak, jakby ktoś zerwał najpiękniejszy kwiat z ogrodu i zamknął go w ciemnym pokoju.
Must Read
Demeter, zrozpaczona po stracie córki, zaczęła jej szukać po całym świecie. Wyobraź sobie mamę, która zgubiła swoje dziecko w zatłoczonym miejscu. Szuka wszędzie, woła, płacze. W swoim smutku i gniewie, Demeter zapomniała o swoich obowiązkach bogini. Ziemia przestała rodzić plony. Rośliny więdły, a ludzie głodowali. To tak, jakby ogrodnik zapomniał podlać swój ogród.
Widząc cierpienie ludzi, Zeus, władca bogów, postanowił interweniować. Wyobraź sobie dyrektora szkoły, który widzi, że uczniowie są nieszczęśliwi i postanawia rozwiązać problem. Wysłano Hermesa do Hadesu, aby nakłonił go do uwolnienia Kory. Hades zgodził się, ale podstępnie dał Korze do zjedzenia kilka ziaren granatu, owocu podziemi.
Zjedzenie owocu podziemi sprawiło, że Kora była związana z królestwem Hadesa. Ustalono kompromis. Kora, zwana teraz Persefoną, miała spędzać część roku w podziemiach z Hadesem, a część z Demeter. Wyobraź sobie, że dziecko mieszka raz z mamą, a raz z tatą.
Kiedy Persefona wracała do matki, ziemia znowu kwitła. Była to wiosna i lato. Kiedy Persefona wracała do Hadesu, Demeter smuciła się, a ziemia stawała się jałowa. Była to jesień i zima. To tak, jakby słońce na chwilę znikło z horyzontu, żeby potem znowu zaświecić.
Mit o Demeter i Korze tłumaczy powstawanie pór roku. Jest to również metafora miłości matki i córki oraz cyklu życia i śmierci. Pamiętajmy, że po każdej zimie przychodzi wiosna. I że miłość matki jest jak słońce, które zawsze wraca.
